Natalce udało się wziąć udział w dwudniowym treningu z mistrzem i twórcą stylu Gōsoku-ryū – Soke Takayuki Kubota. Natalka trenuje ten styl karate od ponad dwóch lat. Jest on połączeniem tradycyjnych technik shotokan i metod samoobrony. Jest stylem dostosowanym do naszych czasów, m.in. do wymagań kobiet i osób młodych, tak by było go łatwo stosować w praktyce.

131026-110408

Jak na urodzonego we wrześniu 1934 roku, Soke Takayuki Kubota trzyma się naprawdę wyśmienicie. Jest mistrzem japońskich sztuk walki i twórcą stylu Gōsoku-ryū. Jest także założycielem Światowego Stowarzyszenia Karate (International Karate Association – IKA). Posiada także wysokie stopnie mistrzowskie w aikido i judo. Jest twórcą skutecznego systemu ju-jitsu połączonego z technikami obezwładnień, walki zapaśniczej i aresztowań.

Jest również znanym ekspertem szermierki, kobudō, toshin-ryu, taiho-jutsu, a także twórcą współczesnych narzędzi do samoobrony i systemów walki nimi, jak kubotai i kubotan. Ta ostatnia broń to krótka pałeczka z przymocowanymi do niej kluczami. To broń specjalnie opracowana jako narzędzie walki dla policjantów; a w USA czy Wielkiej Brytanii jej używanie zostało mocno ograniczone. Mistrz nauczał także walki wręcz policjantów w Tokyo i Los Angeles. Stale też współpracuje z FBI.

gosoku-ryu

Styl Gōsoku-ryū (twardo-szybko) charakteryzuje się szczelną obroną i szybkimi kontratakami. Jest połączeniem dwóch skrajnych kierunków karate: shorin-ryu i shorei-ryu. Bazuje jednak na wspomnianym na początku stylu shotokan.

W ten weekend klub karate organizował seminarium, które poprowadził Soke Takayuki Kubota. W sobotę i niedzielę przewidziany był godzinny trening, na który oczywiście z Natalką wybraliśmy się. Zrobił na nas i na Natalce ogromne wrażenie. Było warto!

Natalka zapytała czy mistrz Kubota ma dwa imiona. Sam musiałem sprawdzić, i już wiem, że Sōke to nie jest japońskie imię. To tytuł określający twórcę bądź założyciela stylu. Otrzymanie tego tytułu łączy się z nadaniem najwyższego możliwego stopnia. Pierwotnie tytuł Sōke (jap. 宗家) nadawany był pośmiertnie tylko uznanym japońskim mistrzom.

Print Friendly